Ramazan ayı, Müslümanlar için ibadet, sabır, paylaşma ve iç muhasebe ayıdır. Oruç tutmak sadece aç kalmak değil; nefsi terbiye etmek, empati kurmak ve toplumsal dayanışmayı artırmak anlamına gelir. Ancak son yıllarda Ramazan’ın manevi atmosferinin zaman zaman siyasi gösterilere sahne olduğu yönünde eleştiriler yapmamıza rağmen bunun dikkate alınmadığı dozunun arttırılarak devam ettiği görülmektedir.
İftar sofraları, geleneksel olarak zengin-fakir ayrımı olmaksızın insanları bir araya getiren mütevazı buluşmalardır. Fakat bazı durumlarda bu sofralar, samimi bir paylaşım ortamından ziyade, kameraların ve mikrofonların gölgesinde gerçekleşen organizasyonlara dönüşebilmektedir. Büyük çadırlar, kalabalık davetler ve uzun konuşmalar; ibadet ayının ruhundan çok siyasi mesajların ön plana çıktığı etkinlikler hâline gelmektedir.
Elbette kamu yöneticilerinin halkla bir araya gelmesi, sorunları dinlemesi ve sosyal dayanışmayı desteklemesi doğal ve hatta gereklidir. Ancak burada önemli olan niyet ve üsluptur. Ramazan’ın manevi iklimi, gösterişten uzak olmayı ve samimiyeti gerektirir.
Yardım faaliyetlerinin, dernekçilik etkinliklerinin reklam kampanyasına dönüşmesi ya da dini duyguların oy devşirme aracı olarak kullanılması toplumun geniş kesiminde rahatsızlık oluşturmaktadır.
Öte yandan bu konu yalnızca siyasetçilere indirgenmemelidir. Medya, sivil toplum kuruluşları ve hatta bireyler de Ramazan’ı zaman zaman sosyal görünürlük aracı olarak kullanabilmektedir! Sosyal medyada paylaşılan yardım görüntüleri, gösterişli iftar organizasyonları ve abartılı kampanyalar, “iyiliğin gizliliği” ilkesini zedelemekte iş aslından çıkmaktadır.
İhlas ve ihsan kavramlarını bilenlerin israfta itibar aramaları ve bunu Ramazan Ayına taşımaları söylediklerinin gırtlaklarında aşağıya inmediğini ve samimi olmadıklarını göstermektedir.
Bu samimiyetsizlik yüzünde onlarca dernek ve vakıf kurmalarına rağmen samimi ve içtenlikle ilahi söyleyen bir gencin toplumda bıraktığı etkiyi bırakamamışlar, samimice söylenen nameleri bile siyasi rant aracı olarak kullanmaktan çekinmemişler ve işi şova çevirerek amacından uzaklaştırmışlardır.
İhlas ihsan gibi kavramlar adalet olmadan tam yerine ulaşmaz, samimiyet süzgecinden geçemez. Siyasette adaleti sağlayamayanların yardımları ihlas ve ihsandan uzaktır! Algıya matuf etkinlik çalışmasıdır ve Ramazan iklimine yakışmayan etkinliktir.
Sonuç olarak Ramazan, bir gösteri alanı değil; tevazu ve ruhsal arınma zamanıdır. Siyasi aktörler dahil herkesin bu ayın ruhuna uygun hareket etmesi, toplumun birlik ve beraberliğini güçlendirecektir.
Asıl önemli olan, kameralar kapandığında, topluluk dışına çıkıldığında da aynı duyarlılığı ve samimiyeti sürdürebilmektir. “Şüphesiz Allah, adaleti, iyilik yapmayı, yakınlara yardım etmeyi emreder; hayasızlığı, fenalık ve azgınlığı da yasaklar.” Ayetinde adaleti, hayasızlığı, fenalığı ve azgınlığı görmeyip yakınlara yardım üzerinden kamu yardımlarını siyasi ikbal için kullananlar öğüt almayan şovmenlerdir.
